“Τι μαθήματα έχεις πάρει απ’ αυτήν την χρονιά;” Με ρώτησε.
- Κατάλαβα πόση ανθεκτικότητα, πόσες αντοχές, αλλά και επιθυμίες κρύβουν οι άνθρωποι μέσα τους. Κάποιοι ανακάλυψαν κομμάτια του εαυτού τους, αντιλήφθηκαν πόση μεγάλη σημασία έχει η αγκαλιά, τα φιλιά, η παρέα. Είδαν καθαρά τι τους προβληματίζει, τι τους στερεί την πραγματική τους ελευθερία, αυτή που υπάρχει μέσα τους. Έδωσαν δικαίωμα στον εαυτό τους να ξεκουραστεί, να απέχουν απ’ την καθημερινότητα και να ετοιμάζονται για τα επόμενα που έρχονται. Έμαθα επίσης πως όταν ο άνθρωπος θέλει, βρίσκει λύσεις και προσαρμόζεται. Είναι και άλλοι που έχασαν τα κομμάτια τους, σκορπίστηκαν με τον αέρα μακριά, η καρδιά τους μαράζωσε, οι αντοχές τους έφτασαν στα όρια τους.
“Τι θα ήθελες για το νέο έτος που έρχεται;” Με ρώτησε.
- Να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν ελεύθεροι, χωρίς τις φανταστικές τους αλυσίδες που τους κρατούν μακριά από όλα όσα τόλμησαν κάποτε να ονειρευτούν. Όσο κι αν φοβούνται, τόσο να ρισκάρουν. Να αφήνονται και να αισθάνονται, να αγαπούν και να αγκαλιάζουν, να λένε για τα όμορφα, εκείνα που τους κάνουν να γελούν, να μην ντρέπονται για τις επιλογές τους, να μην αφήνουν κανένα να τους ορίζει, να χορεύουν, να τραγουδάνε. Αυτό που μας λείπει, είναι αυτό που μας δίνει κίνητρο.
Όλα θα γίνουν, όσο εμείς πιστεύουμε σ’ αυτά που έρχονται. Ο φόβος χάνει την δύναμη του, όταν αγαπάμε, όταν ενώ φοβόμαστε προχωράμε, εξάλλου πως αλλιώς θα γινόταν; Φτάσαμε ως εδώ, είμαστε ακόμα ζωντανοί και μας άντεξε το σχοινί, έμεινε το χειροκρότημα. Μας αξίζει!

Comments
Post a Comment