The magic spark within us

  “Τι μαθήματα έχεις πάρει απ’ αυτήν την χρονιά;” Με ρώτησε. - Κατάλαβα πόση ανθεκτικότητα, πόσες αντοχές, αλλά και επιθυμίες  κρύβουν οι άνθρωποι μέσα τους. Κάποιοι ανακάλυψαν κομμάτια του εαυτού τους, αντιλήφθηκαν πόση μεγάλη σημασία έχει η αγκαλιά, τα φιλιά, η παρέα. Είδαν καθαρά τι τους προβληματίζει, τι τους στερεί την πραγματική τους ελευθερία, αυτή που υπάρχει μέσα τους. Έδωσαν δικαίωμα στον εαυτό τους να ξεκουραστεί, να απέχουν απ ’ την καθημερινότητα και να ετοιμάζονται για τα επόμενα που έρχονται. Έμαθα επίσης πως όταν ο άνθρωπος θέλει, βρίσκει λύσεις και προσαρμόζεται.   Είναι και άλλοι που έχασαν τα κομμάτια τους, σκορπίστηκαν με τον αέρα   μακριά, η καρδιά τους μαράζωσε, οι αντοχές τους έφτασαν στα όρια τους.   Χθες πήρα ένα πολύ όμορφο μήνυμα, που έλεγε “ Είσαι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί μέσα στο 2020”. Αν σκεφτούμε καλύτερα, θα βρούμε όλοι όμορφα πράγματα που μας βρήκαν μέσα σ’ αυτήν την περίεργη χρονιά, απλά πάρτε λίγο χρόνο και αναλογιστε...

  Ξεκίνησα το ταξίδι αναζήτησης του αυθεντικού μου εαυτού, πριν από χρόνια. Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι, μα θα το έκανα ξανά και ξανά. Υπήρχαν δύσκολες μέρες, που έλεγα πως δεν θα τα καταφέρω, λύγιζα, τσακιζόμουν, μα ποτέ δεν τα παράτησα. Έβαζα στόχους, έψαχνα στρατηγικές για να τους καταφέρω, διάβαζα και έγραφα αρκετά. Τώρα πια, όταν βλέπω τα γραπτά μου, αντιλαμβάνομαι πως έγραφα γράμματα προς τον μελλοντικό εαυτό μου, για να μην ξεχνά από που ξεκίνησε και που έφτασε. Μέσα σε μια στιγμή, άλλαξε ολόκληρη η ζωή μου. Οι κρίσεις πανικού, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν για τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Ακόμη και τότε, δεν τα παράτησα, όσο κι αν φαινόταν το αντίθετο. Θυμάμαι η μέντορας μου τότε μου είχε πει “Είναι ότι καλύτερο σου συνέβηκε”. Δεν μπορούσα να το καταλάβω, πως είναι δυνατόν κάτι που με τρομάζει τόσο, κάτι που πραγματικά με έκανε να χάνω κάθε επαφή με την λογική και την πραγματικότητα, θα μπορούσε να είναι ότι καλύτερο για μένα. Κι όμως… Ήταν! Σε ευχαριστώ για τότε αγαπημένη, με έκανες να ...

Το να έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, σημαίνει εμπιστεύομαι τις ικανότητες μου, ξέρω πως μπορώ να ανταπεξέλθω, μπορώ να διαχειρίζομαι εμπόδια που συναντώ στον δρόμο μου. Χτίζουμε την αυτοπεποίηθηση μας, κοιτάζοντας μέσα μας, τις νίκες μας, τις ήττες μας, τα όσα καταφέραμε,τα όσα αφήσαμε πίσω και είμαστε ακόμη εδώ! Τίποτα δεν πάει χαμένο, τίποτα δεν χάνεται, όταν το έχεις ήδη βιώσει, όταν το έχεις ήδη γευτεί... Πόσο αντέχουμε; Όσο υπάρχουμε!

    Οι καιροί αλλάζουν, οι ζωές μας επίσης. Η ανθρωπότητα, έχει βρεθεί αρκετές φορές στο μάτι του κυκλώνα και όλα δείχνουν να σκοτεινιάζουν και οι άνθρωποι να χάνουν τις δυνάμεις τους και έρχεται μια μεγάλη εξάντληση που φέρνει την παραίτηση. Χάνεται η πίστη μας, χάνεται η αισιοδοξία μας και όλα μοιάζουν σαν στρόβιλος που μας συνθλίβει.   Όταν χάνουμε κομμάτια του εαυτού μας, ο κόσμος μας καταρρέει και πολλοί λένε “χάθηκα”, “δεν μπορώ άλλο”, “κοίτα πως έγινα  ”, “δεν με αντέχω πια” και αρχίζει ένα ανταγωνιστικό παιχνίδι μέσα μας, δύο φωνές να ουρλιάζουν, να παλεύουν με το “σωστό” και το “λάθος”. Φανταστείτε πόση ενέργεια χρειάζεται καθημερινά, για να αντεπεξέλθει ένας άνθρωπος που είναι συνεχώς αντίπαλος με τον εαυτό του.     Οι πεποιθήσεις μας, τα πιστεύω μας, μας κυριεύουν. Είναι υπεύθυνα για τις αντιδράσεις μας στα ερεθίσματα που συναντάμε, παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαμόρφωση μας, στην συμπεριφορά μας και τα οποία τα αποκτήσαμε μέσω των εμπειριών...

Χανόμαστε μέσα σε μια χαώδες κατάσταση, γιατί προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε και κάπου εκεί τρέχουμε άσκοπα και αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια. Πόσο μας αδίκησε αυτή η ζωή. Κρίμα δεν είναι να αναλωνόμαστε σε μια σκέψη που δεν έχει υπόσταση; Εσύ κι αν αδίκησες την ζωή σου. Τα καλύτερα παραμύθια είναι γραμμένα με το μελάνι της καρδιάς και μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε πως μέσα σ' όλη εκείνη την φαντασία που υπάρχει μέσα τους, βρίσκεται κρυμμένη, πολύ βαθιά, ριζωμένη η αλήθεια. Αυτό μας ξεχωρίζει απ' την παιδική μας ηλικία τότε που τα διαβάζαμε, ο τρόπος που τα αντιλαμβανόμαστε. Γι’ αυτό μην αφήνεις να σβήσουν από μέσα σου, τα πιο όμορφα παραμύθια, μα περισσότερο να αναζητάς ανθρώπους να στα διηγούνται, γίνονται ακόμη πιο αληθινά.  

Η προσέγγιση μας σε οποιαδήποτε κατάσταση είναι που δίνει το νόημα και η προσέγγιση έχει να κάνει με το πως αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα γύρω μας. Όλες οι πληροφορίες που λαμβάνουμε, φιλτράρονται απ’ τις πέντε αισθήσεις και έτσι χτίζεται η αντίληψη μας, γι’ αυτό και υπάρχει η διαφορετικότητα στην σκέψη, στην συμπεριφορά, ο καθένας διαμορφώνει τα δικά του πιστεύω και αξίες. Έχουμε πάντοτε την επιλογή πως θα αντιδράσουμε, πως θα συμπεριφερθούμε, πως θα διαχειριστούμε τα συναισθήματα μας και αυτό μας καθορίζει σαν ανθρώπινα όντα. Οι επιλογές μας είναι που θα ορίσουν την πορεία μας, γι ΄ αυτό και είναι τόσο σημαντικό να είναι ολοκληρωτικά δικές μας και μ΄ αυτόν τον τρόπο, αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας. Είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι μας συμβαίνει και είναι υπέροχο, γιατί μπορούμε να παρέμβουμε και να αλλάξουμε αυτό που δεν βοηθάει την εξέλιξη μας. Οτιδήποτε δεν μας εξυπηρετεί πια, να φύγει. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη του εαυτού μας, αναλαμβάνουμε τα ηνία της ζωής μας, η μιζέρια εξαφα...

  Ο φόβος ριζώνει μέσα στο μυαλό μας, χρόνια τώρα, χτίζει φωλιά και μένει εκεί, για πολύ καιρό. Είναι τόσο έντονο τον τελευταίο καιρό, που με κάνει να αναρωτιέμαι, που ακριβώς πάμε και πως θα καταλήξουμε. Είμαστε πανικοβλημένοι, αγχωμένοι και τόσο φοβισμένοι για όλα όσα συμβαίνουν στην ανθρωπότητα. Δεν ησυχάζει το μυαλό μας, το σώμα μας, αρχίζουν τα πιο καταστροφικά σενάρια και όλο βρίσκει πάτημα η θλίψη. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι η επικοινωνία. Η επικοινωνία, υπάρχει σε πολλές μορφές, είτε λεκτικά, είτε όχι. Μια αγκαλιά, ένα έτοιμο πιάτο φαγητό, έχοντας μια άσχημη μέρα, είναι παραδείγματα επικοινωνίας. Όσο μαζεύουμε μέσα μας συναισθήματα, ανάγκες, επιθυμίες, σκέψεις και δεν δίνουμε χώρο να βγουν, να φύγουν έξω απο μας, γίνονται φορτία και τα κουβαλάμε. Σκεφτείτε, πόσες φορές ερχόμενοι από την υπεραγορά, πόνεσαν και μάτωσαν τα χέρια μας, απ΄ το πολύ βάρος, που κρατήσαμε. Αν το κάναμε αυτό κάθε μέρα; Τα χέρια μας θα γέμιζαν πληγές. Έτσι γεμίζει και το μέσα μας και ένας τρόπος έκφ...