Χανόμαστε μέσα σε μια χαώδες κατάσταση, γιατί προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε και κάπου εκεί τρέχουμε άσκοπα και αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια. Πόσο μας αδίκησε αυτή η ζωή. Κρίμα δεν είναι να αναλωνόμαστε σε μια σκέψη που δεν έχει υπόσταση; Εσύ κι αν αδίκησες την ζωή σου.
Τα καλύτερα παραμύθια είναι γραμμένα με το μελάνι της καρδιάς και μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε πως μέσα σ' όλη εκείνη την φαντασία που υπάρχει μέσα τους, βρίσκεται κρυμμένη, πολύ βαθιά, ριζωμένη η αλήθεια. Αυτό μας ξεχωρίζει απ' την παιδική μας ηλικία τότε που τα διαβάζαμε, ο τρόπος που τα αντιλαμβανόμαστε. Γι’ αυτό μην αφήνεις να σβήσουν από μέσα σου, τα πιο όμορφα παραμύθια, μα περισσότερο να αναζητάς ανθρώπους να στα διηγούνται, γίνονται ακόμη πιο αληθινά.
Comments
Post a Comment